บทที่ 33 กลัว

ตุลย์หยุดก้าวเท้า หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับภรรยาสาวที่ยังคงยืนนิ่งสนิท ใบหน้าหวานเรียบเฉยราวน้ำแข็งสลักจนดูน่ากลัว ชายหนุ่มพยายามข่มความตื่นตระหนกในอก เค้นน้ำเสียงออดอ้อนที่เริ่มแหบพร่าเอ่ยกับเธอเบาๆ

“ขึ้นรถเถอะนะเธียร... กลับไปคุยกันที่ห้องเรานะครับ”

ทว่าสาวหน้าตายกลับไม่ได้เคลื่อนไหวตามคำขอร้อง

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ